Odczyn wiązania dopełniacza z antygenami uzyskiwanymi z krętków patogennych

W ostatnich latach opracowano szereg metod serologicznych opartych na zastosowaniu antygenów uzyskiwanych z krętków patogennych szczepu Nicholsa w odczynie wiązania dopełniacza. Mianownictwo tych odczynów podajemy według propozycji Garsona, zmodyfikowanej ostatnio przez Nicolas i Beermana. Odczyny te można podzielić w zasadzie na dwie grupy. Do pierwszej grupy należy odczyn opracowany przez Cohena , zwany w piśmiennictwie Whole-body Tieponema Pallidum Complement Fixation Test (WTPCF), oraz opracowana przez Price i Whelana metoda zwana JUppo- nemal Wassermann Renction Test-TW.R. Do drugiej grupy należy odczyn Wiązania dopełniacza z antygenem białkowym uzyskanym z krętków patogennych, zwany Treoonema Pallidum Complement Fixation Test — TPCF. opracowany przez Portnoya i Magnusona, oraz modyfikacja tej metody, opracowana przez Cannefax i Garsona, a polegająca na zastosowaniu metody D’Alessandro i Dardanoniego w celu wyodrębnienia frakcji białkowej krętków patogennych (TPCP). WTPCF polega na zastosowaniu w odczynie wiązania dopełniacza jako antygenu fenolowanej zawiesiny krętków szczepu Nicholsa. Odczyn Wassermanna (TWR) z krętkami patogennymi różni się nieco od WTPCF, ale oparty jest no podobnej zasadzie. W odczynie tym autorzy posługują się zagęszczoną za pomocą wirowania zawiesiną krętków szczepu Nicholsa. Antygen używany w odczynie TWR jest homogenizowany i ogrzewany do temp. 56°. Price i Whelan na podstawie oceny 1030 surowic, badanych równocześnie odczynami klasycznymi oraz odczynem Nelsona, doszli początkowo do wniosku, że opracowany przez nich odczyn jest bardziej czuły i swoisty od odczynów klasycznych i nie wykazuje istotnych różnic w porównaniu z czułością i swoistością odczynu Nelsona. Odczyn Wassermanna z antygenem uzyskanym z krętków patogennych (TWR) wzbudził duże zainteresowanie w piśmiennictwie anglosaskim. Kontrolne badania przeprowadzone przez Seąueira (86) wykazały jednak, że TWR odznacza się niedostateczną swoistością i czułością, a pod względem wartości diagnostycznej ustępuje nie tylko odczynowi Nelsona, ale także odczynowi wiązania dopełniacza z białkowym antygenem krętków hodowlanych (RPCF). Wilkinson i Johnston zbadali przy zastosowaniu TWR, odczynu Nelsona i klasycznych odczynów kiłowych ponad 1000 surowic. Doszli oni do jednoznacznego wniosku, że zarówno pod względem swoistości, jak i czułości TWR nie przewyższa klasycznych odczynów kiłowych. Podobny jest pogląd Lairda. Dunlop i Price na podstawie oceny materiału czterokrotnie większego niż w początkowym doniesieniu Price doszli do wniosku, że TWR jest metodą niedostatecznie swoistąi_wykazuje_złą powtarzalność. Z tego względu sam autor metody przyznał, że odczyn ten nie stanowi istotnego postępu w serologii kiły i nie może zastąpić odczynu Nelsona w weryfikacji rozpoznawania kiły. Odczyn wiązania dopełniacza z antygenem białkowym krętka bladego (Treponema Pallidum.Complement Fixation Test — TPCF), opracowany przez Magnusona i Portnoya w 1955 r., ma znacznie większą wartość diagnostyczną. Metoda ta polega na zastosowaniu w odczynie wiązania dopełniacza, wykonywanym według zmodyfikowanej techniki Kolmera, jako antygenu frakcji białkowej krętków patogennych. Frakcja lipidowa krętków usuwana jest działaniem acetonu i eteru, a antygen białkowy zostaje wyodrębniany 0,2% roztworem dezoksycholanu sodu. Antygen ten jest produkowany przez laboratoria farmaceutyczne i rozprowadzany dragą handlową. Odczyn TPCF jest stosowany przez część pracowni amerykańskich i kilka pracowni europejskich. Jest to metoda kosztowna ze względu na trudność produkcji antygenu. Badania Magnusona i Portnoya wykazały, że w przebiegu kiły króliczej TPCF osiąga znacznie wcześniej szczytowe wartości miana, aniżeli odczyn Nelsona. W przeciwieństwie do odczynów klasycznych miano TPCF utrzymuje się stosunkowo długo, aczkolwiek skłonność do stopniowej negatywizacji pojawia się nieco szybciej niż w odczynie Nelsona. Magnuson i Portnoy wykazali znaczną swoistość wyników TPCF. W grupie surowic problemowych stwierdzono w 98,7% zgodność wyników odczynu Nelsona i wyników TPCF. Podobną ocenę wartości TPCF podali Cannefax i Garson. Autorzy ci, opierając się na dużym materiale, stwierdzili ponadto, że odczyn ten odznacza się w kile wczesnej i w kile wrodzonej większą czułością, niż odczyn Nelsona. Ey i wsp. wykazali dobrą powtarzalność wyników TPCF. Podobny jest pogląd Garson a, który wiąże tę cechę odczynu z dobrą standaryzacją antygenu. Również Kiraly ocenia wysoko czułość i swoistość odczynu TPCF. Ocena przeprowadzona w latach 1956—57 przez Komisję Serologiczną Służby Zdrowia USA (SERA) wykazała dość znaczną swoistość omawianej metody oraz czułość przewyższającą w okresie kiły wczesnej czułość odczynu Nelsona, a w kile późnej nieznacznie mu ustępującą. W materiale przedstawionym i ocenionym przez Browna i wsp., obejmującym grupę chorych na kiłę, nie leczonych i obserwowanych przez kilkadziesiąt lat (doświadczenie Macon- -County), stwierdzono, że czułość TPCF nieznacznie tylko ustępuje czułości odczynu Nelsona. Doświadczenia Browne i wsp. wykazały jednak, że ujemną cechą TPCF jest .stosunkowo zła powtarzalność wyników. Spostrzeżenie to odnosi się szczególnie do wyników słabo dodatnich, bardzo często stwierdzanych w tym odczynie. Krytyczną ocenę wartości diagnostycznej TPCF przedstawiła Mc Leod na podstawie szeregu wyczerpujących prac. Autorka tu stwierdziła, że standaryzacja antygenu używanego w odczynie TPCF natrafia na istotne trudności. Antygen używany w TPCF wykazuje dość znaczne różnice w zależności od serii produkcyjnej. Autorka wykazała, że niektóre serie produkcyjne zawierają zarówno ciepłostałe, jak i ciepłochwiejne frakcje antygenowe. Mc Leod stwierdziła również, że antygeny używane w TPCF zawierają w zależności od serii produkcyjnej również antygenowe czynne zanieczyszczenia, które użyte do uodpornienia zwierząt doświadczalnych powodują wytwarzanie przeciwciał wassermannowskich. Obecność tych zanieczyszczeń może powodować oddziaływanie in vitro z przeciwciałami wassermamnowskimi, co jest przyczyną nieswoiście dodatnich wyników odczynu TPCF. Mc Leod na podstawie swych doświadczeń przeprowadziła interesującą analizę pokrewieństwa immunologicznego przeciwciał wykrywanych w TPCF z immobilizynami i z przeciwciałami wykrywanymi w odczynie immunofluorescencji. W świetle dotychczasowych poglądów piśmiennictwa odczyn wiązania dopełniacza z antygenem uzyskiwanym z krętków patogennych mimo trudności standaryzacji antygenu jest metodą stanowiącą wzbogacenie kryteriów serologicznych oceny zakażenia krętkowego. Odczyn ten przewyższa wartością diagnostyczną klasyczne odczyny kiłowe.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *