Odczyn aglutynacji krętków

Badania nad zastosowaniem odczynu aglutynacji w diagnostyce kiły były podejmowane już w pierwszych latach po wykryciu krętka bladego. Dawniejsze badania, w których posługiwano się zarówno patogennymi, jak i hodowlanymi krętkami, nie doprowadziły do opracowania żadnej metody nadającej się do zastosowania w praktyce diagnostycznej. Prace te zostały omówione w monografiach Chesneya, Ehrmann oraz Owczynnikowa. Spośród opisanych we współczesnym piśmiennictwie nowych prób opracowania odczynu aglutynacji krętków szczególne zainteresowanie wzbudziły cztery metody, a mianowicie: a) metoda Taniego i As ano, b) metoda opracowana przez Mc Leod i Magnusona, c) modyfikacja Caina oraz d) odczyn aglutynacji opracowany przez Hardy’ego i Neli. Modyfikacje te, różniące się głównie sposobem uzyskiwania i przygotowywania antygenu, zostały szczegółowo omówione w pracy MagnuSona i Mc Leod. Próby absorpcji przeciwciał wassermannowskich z surowicy badanej antygenem VDRL (Mc Leod i Stockes ), antygenem Kahna (Kiraly) lub antygenem uzyskiwanym z serca wołu (Hardy i Neli) nie usuwają jednak całkowicie nieswoistej aglutynacji. Hardy i Neli wykazali, że czułość i swoistość odczynu aglutynacji zależna jest w znacznej mierze od sposobu przechowywania i inaktywowania antygenu. Z badań Hardy i Neli zdaje się wynikać, że im dłuższy jest okres przechowywania krętków przed użyciem ich w Odczynie aglutynacji, tym wyższa jest czułość antygenu. Badania te zdają się również dowodzić, że niezależnie od przeciwciał wassermannowskich w odczynie aglutynacji wykrywane są co najmniej dwa inne przeciwciała, z których jedno skierowane jest przeciwko ciepłostałemu, a drugie — przeciwko ciepłochwiejnemu antygenowi krętka bladego. Ostatnie badania Metzgera i Podwińskiej nad czynnikami warunkującymi zdolność aglutynacyjną krętków, a w szczególności nad działaniem lyzozymu i innych enzymów, dostarczyły danych pozwalających na lepsze zrozumienie trudności opracowania powtarzalnej metody odczynu aglutynacji. Metzger i Podwińska wykazali, że w odczynie aglutynacji wykrywa się kilka przeciwciał, skierowanych przeciwko różnym antygenom krętka bladego. Do podobnych wniosków doszedł również Vannier. Charakter wykrywanych przeciwciał i ich miano zależne są, zgodnie z badaniami Metzgera i Podwińskiej oraz Hardy i Neli, od zmian zachodzących w antygenie krętkowym pod wpływem jego przechowywania, działania temperatury oraz działania lyzozymu i enzymów proteolitycznych. Czynniki te udostępniają kolejno receptory antygenowe krętka działaniu różnych przeciwciał zawartych w surowicy kiłowej. W obecnej swojej postaci odczyn aglutynacji krętków nie ma istotnego znaczenia diagnostycznego i nie może nawet częściowo zastąpić odczynu Nelsona jako metoda weryfikacji serologicznego rozpoznania kiły. Badania nad zjawiskiem aglutynacji krętków pozwoliły na lepsze poznanie złożonej struktury antygenowej krętka bladego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *