Interpretacja odczynów serologicznych w kile wrodzonej

Zachowanie się przeciwciał skierowanych przeciwko krętkom bladym zależne jest w kile wrodzonej od zjadliwości krętków przeniesionych drogą zakażenia łożyskowego i od zjawisk odpornościowych zachodzących u matki i u dziecka. Problemy diagnostyczne kiły wrodzonej wczesnej i późnej różnią się istotnie i muszą być rozpatrywane odrębnie. W diagnostyce kiły wrodzonej wczesnej istotne znaczenie ma możliwość biernego przeniesienia przeciwciał matki na płód. Spostrzeżenie to, poczynione przez Fildesa w 1915 r., było przez szereg lat przedmiotem sporu naukowego. Część dawniejszych autorów, których badania zostały monograficznie omówione przez Lindmayra, odrzucała możliwość biernego przeniesienia przeciwciał. Zjawisko to zostało jednak wykazane w pracach Boasa i Sodemana, Straszyńskiego, Fabera i Blacka i innych dawniejszych autorów. Zostało ono bezspornie potwierdzone w badaniach pochodzących już z okresu penicylinoterapii kiły przez Moon-Adamsa, Ingrahama i wsp., Senecala i wsp. oraz licznych innych autorów. Biernie przekazane przeciwciała wassermannowskie są rzadziej wykrywane za pomocą odczynów kłaczkujących, niż metodą wiązania dopełniacza. Zjawisko to uważa Wiener 142) za dowód odrębności przeciwciał wykrywanych w odczynach kłaczkujących. Biernie przekazane przeciwciała wassermannowskie mają z reguły niższe miano, niż przeciwciała matki. Senecal i wsp. na podstawie obserwacji 100 przypadków wykazali, że biernie przekazane przeciwciała wassermannowskie w większości przypadków ustępują po upływie 1—2 mieś., a w pozostałych — między 2 a 4 miesiącem życia pozapłodowego. Podobne są spostrzeżenia Goodwina i Modre, Ingrahama i wsp. oraz innych autorów. W objawowej kile wrodzonej wczesnej odczyny klasyczne osiągają z reguły wysokie miano między 12—16 tygodniem życia pozapłodowego. W przypadkach bezobjawowych odczyny klasyczne są również z reguły wybitnie dodatnie. W pierwszych tygodniach życia pozapłodowego wyniki odczynów klasycznych mogą być jednak ujemne, jeżeli zakażenie matki nastąpiło w ostatnim okresie ciąży. Z przytoczonych wyżej powodów wyniki odczynów klasycznych muszą być w pierwszym okresie życia pozapłodowego interpretowane ze znaczną ostrożnością. Jednak w przypadkach objawowych i w przypadkach, w których dane anamnestyczne wskazują na możliwość zakażenia drogą krążenia łożyskowego, nie wymagają one weryfikacji za pomocą odczynu Nelsona.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *