Interpretacja odczynów serologicznych w kile sercowo-naczyniowej

Zarówno syfilidolodzy, jak i kardiolodzy „uważają odczyny serologiczne za ważne, chociaż nierozstrzygające kryterium rozpoznawcze, pozwalające ze znacznym prawdopodobieństwem na potwierdzenie etiologii swoistej zmian naczyniowo-sercowych i odróżnienie ich od uszkodzenia układu krążenia na tle miażdżycowym lub reumatycznym. Klasyczne odczyny kiłowe dają jednak nie we wszystkich przypadkach kiły naczyniowo-sercowej wyniki dodatnie. Dane statystyczne dotyczące częstości dodatnich wyników serologicznych w kile naczyniowo-sercowej różnią się znacznie w zależności od doboru materiału. Friedman i Olainsky stwierdzali w kile naczyniowo-sercowej 71%, Boeck 75%, Colle 85—90%, Moore i wsp. 96—98%, a Mc Ferlane 94% dodatnich odczynów klasycznych. Jeżeli uwzględnia się jedynie przypadki nie leczone, o klasycznym obrazie kiłowego uszkodzenia tętnicy głównej i czynnym, postępującym procesie chorobowym, wówczas zdaniem Fromenta odczyny klasyczne są z reguły dodatnie, a w nielicznych tylko przypadkach wątpliwe. Spostrzeżenia Pracowni Białostockiej wskazują również, że odczyny kardiolipinowe są z reguły dodatnie w czynnych postaciach kiły naczyniowo-sercowej. W prowadzenie odczynu Nelsona pozwoliło na istotne wzbogacenie możliwościserologicznego rozpoznania kiły sercowo-naczyniowej. Jak wynika z prac Nelsona i wsp., Thompsona i Magnusona, Durela i wsp., Huriez i Baeldena, Jouve i wsp., odczyn Nelsona pozwala w niektórych przypadkach podejrzanych o kiłę naczyniowo-sercową na potwierdzenie etiologii swoistej mimo ujemnego wyniku odczynów klasycznych. Jouve i wsp. zbadali 53 chorych podejrzanych o aoititis luetica mimo ujemnego wyniku odczynów klasycznych. W 12 przypadkach, czyli u 22,6% badanych, odczyn Nelsona dał wynik dodatni. Podobne są wyniki badań Friedmana i Olansky’ego. Spośród 12 chorych, u których na podstawie anamnezy i obrazu klinicznego rozpoznano kiłę naczyniowo-sercową, mimo ujemnego wyniku odczynów klasycznych odczyn Nelsona u 9 był dodatni. Na podstawie przytoczonych badań panuje w piśmiennictwie zgodny pogląd, że odczyn Nelsona stanowi znacznie bardziej wiarygodne kryterium rozpoznaniu naczyniowo-sercowej niż klasyczne odczyny, ale wymaga również krytycznej interpretacji. Ujemny wynik odczynu Nelsona nie wyklucza etiologii swoistej, gdyż w wyjątkowo rzadkich przypadkach kiły naczyniowo-sercowej naczyń ten może ulegać samoistnej negatywizacji. Dodatni wynik odczynu Nelsona świadczy o przebyciu zakażenia, ale nie zawsze rozstrzyga o charakterze zmian w układzie krążenia, gdyż zmiany miażdżycowe lub reumatyczne mogą rozwijać się również u osób, które przebyły kiłę. Jak wykazały badania Manikowskiej-Lesińskiej i wsp. oraz FribourgBlanca i Niela, odczyn immunofluorescencii jest u chorych ze swoistymi zmianami w układzie naczyniowo-sercowym z reguły dodatni. Doświadczenia Pracowni Białostockiej zdają się wskazywać, że miano odczynu immunofluorescencii pozwala również ze znacznym prawdopodobieństwem na ocenę czynności procesu swoistego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *