This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 1 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 2 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 3 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 4 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 5 title

This is default featured slide 5 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

 

Odczyn wiązania dopełniacza z białkowym antygenem krętków hodowlanych

Dążąc do zmniejszenia nieswoistych wyników odczynu wiązania dopełniacza z antygenem uzyskiwanym z krętków hodowlanych D’Alessamdro i Dardanoni wyodrębnili antygen białkowy krętków hodowlanych. Metoda wyodrębnienia antygenu białkowego, opisana dokładnie przez D’Alessandro i Dardanoniego, polega na kriolizie zawiesiny krętków reiterowskich, a następnie

Odczyn wiązania dopełniacza z zawiesiną krętków hodowlanych

W 1929 r. Gaehtgens opisał odczyn wiązania dopełniacza z zawiesiną krętków szczepu Reitera. Odczyn ten, nazwany Pal lida Reaktion, stosowany był w okresie międzywojennym przede wszystkim w Niemczech. Jego czułość i swoistość, zgodnie z wynikami ok. 40 prac przeprowadzonych w

Odczyn hemaglutynacji krętków

Odczyn ten został opracowany w ostatnich kilkunastu miesiącach przez Rathlev. Metoda ta jest jeszcze w okresie wstępnych badań i została, jak dotąd, skontrolowana na stosunkowo szczupłym materiale, bo obejmującym zaledwie 300 surowic. Odczyn ten polega na działaniu na 2,5% zawiesinę

Odczyn aglutynacji krętków

Badania nad zastosowaniem odczynu aglutynacji w diagnostyce kiły były podejmowane już w pierwszych latach po wykryciu krętka bladego. Dawniejsze badania, w których posługiwano się zarówno patogennymi, jak i hodowlanymi krętkami, nie doprowadziły do opracowania żadnej metody nadającej się do zastosowania

Odczyn bakteriolizy krętków in vivo

Odczyn ten polega na zastosowaniu zjawiska Pfeiffera w diagnostyce kiły. Tani i wsp. stwierdzili, że gdy zawiesinę żywych, patogennych krętków bladych wraz z surowicą kiłowa wprowadzi się do jamy otrzewnej świnki morskiej, krętki te ulegają początkowo unieruchomieniu, a następnie znikają

Odczyn barwienia krętków błękitem metylenu

Odczyn barwienia krętków błękitem metylenowym nie znalazł dotąd praktycznego zastosowania, mimo że od opisania tej metody minęło już 14 lat. Opracowanie, zgodnie z sugestią Kiraly’ego, antygenu zachowującego swoje własności przez dłuższy okres czasu może przyczynić się do wprowadzenia TPMB do

Istota przeciwciał wykrywanych w odczynie TPIA

Istota przeciwciał wykrywanych w odczynie TPIA nie została wyjaśniona. Nelson oraz Daguet wykazali na podstawie doświadczeń absorpcyjnych, że przeciwciała te różnią się od przeciwciał wassermanmowskich. Znaczna zgodność wyników odczynu Nelsona i odczynu immumologicznego przylegania krętków przemawia za identycznością tych przeciwciał

Odczyn immunologicznego przylegania i znikania krętków

W 1952 r. Nelson (68), prowadząc badania nad fagocytozą krętków, zauważył zjawisko immunologiczne zachodzące pomiędzy krwinkami ludzkimi a krętkami bladymi -uczulonymi przeciwciałami zawartymi w surowicy kiłowej. Za; chodzi ono zarówno z żywymi, jak i zabitymi krętkami bladymi w obecności czynnego

Inne odczyny z antygenami krętkowymi

Opisanie przez Nelsona i Mayera odczynu unieruchamiania krętków w 1949 r. dało początek nowemu kierunkowi w serologii kiły. Cechą charakterystyczną tego kierunku jest dążność do opracowania metod, w których przeciwciała surowicy kiłowej są wykrywane za pomocą antygenów uzyskiwanych z krętków

Znaczenie odczynu immunofluorescencji dla rozwoju współczesnej syfilidologii

Dzisiaj nie ulega już wątpliwości, że zastosowanie metody immunofluorescencji w diagnostyce kiły przyczyniło się, ‚obok wprowadzenia odczynu Nelsona, do znacznego rozszerzenia i udoskonalenia możliwości serologicznego rozpoznawania kiły i wzbogacenia metod badawczych stosowanych we współczesnej syfilidologii. Modyfikacja absorpcyjna odczynu immunofluorescencji (FTA-ABS)